Het gevaar is imminent
maar grotendeels overroepen ?
De titel vertolkt het gevoel van onzekerheid, twijfel en angst dat heerste tijdens de eerste fase van de Covid-pandemie (2019-2020). Het is gebaseerd op een schitterend artikel van collega -skeptical medical scientist- Bob Morris (https://drbobmorris.substack.com/p/viral-uncertainty?r=c5emj)
We gaan zes jaar terug in de tijd.
Eerst leek het te gaan om een atypisch influenza-like syndroom beperkt tot China, met later uitbreiding naar andere landen in Zuidoost-Azië, maar toen ook een bekend Oostenrijks skioord een bron van infectie bleek, kwam de vijand plots “inside the Belgian gates”. Onze politiek leek al even onzeker en logische maatregelen werden gevolgd door onlogische procedures (de skiërs mochten zonder veel omhaal terug naar België komen, met virus en al), en toen het pas echt losbarstte, kwamen de bekende maatregelen: maskers, sociale distantiëring en finaal een zware lockdown met de voorspelde catastrofische gevolgen. Terwijl het dodental bleef oplopen, groeide bij sommige bevolkingsgroepen het gevoel dat dit allemaal overdreven was, dat het eigenlijk niet meer was dan een flinke griep, en dat de dodelijke afloop vooral te vrezen was bij oudere en kwetsbare populaties. Deze meer geruststellende visie werd actief geïnduceerd en aangewakkerd door de protagonisten van de “Great Barrington Declaration”, die er openlijk voor pleitten om al die maatregelen af te schaffen en het virus “zijn gang te laten gaan”, opdat er zich een soort kudde-immuniteit ( “herd immunity”) was het stopwoord) zou ontwikkelen. De opstellers van dit document waren vooral gezondheidseconomen met nul of geen klinische ervaring en onervaren met de vroeg- of laattijdige gevolgen van onbekende virale epidemieën. Het was finaal de vaccinatie en in het bijzonder de mRNA-vaccinatie, die de pandemie een halt kon toeroepen. Of niet-farmacologische interventies (maskers, sociale distantiëring, lockdown) die zo sterk en hevig in het vizier van covid-sceptici kwamen te liggen, hebben bijgedragen aan een positief einddoel, behandelen we separaat in een volgend artikel. Hoewel het op het eerste zicht minder duidelijk is (het is gemakkelijker om doden te tellen dan preventief geredde levens), is dat een onderwerp dat we niet uit de weg willen gaan.
Wat van deze periode vooral bijblijft, is de grote onzekerheid en de existentiële angstgevoelens die hierdoor in alle geledingen van de maatschappij werden losgeweekt en versterkt. Beelden van overrompelde hulpdiensten, overvolle mortuaria, uitgeput zorgpersoneel. We werden er dagelijks mee geconfronteerd. En het virus zelf muteerde, zodat het een lieve lust was en de ene variant leek al dodelijker en besmettelijker dan de andere, en dat noodzaakte snelle adaptaties aan vaccinatiestrategieën en ontwikkeling.
De lockdown werd door de bevolking aanvaard als onontbeerlijk maar had enorme psychosociale, medische en economische consequenties. Leeftijd en geo-localisatorische factoren (stadsomgeving versus platteland) zorgden voor versplinterde beelden. Voor een jongere bevolking in een ruraal gebied leken de maatregelen soms erger dan de kwaal. De twijfel groeide. Was het virus echt zo gevaarlijk als de overheid beweerde?
Toen verscheen ook het bewuste (en beruchte) artikel in de Wall Street Journal van o.a. Ian Bendavid en Jay Bhattacharya op 24 maart 2020 waarin ze hun twijfels rond de “dodelijkheid” van Covid ventileerden.
Volgens de WHO was de mortaliteit 3,4% van alle besmettingen. Maar dat geloofden de auteurs uiteraard niet en ze deden dus hun eigen studie. Ze deden dat in Santa Clara County (California, USA).
De auteurs (gezondheidseconomen – geen clinici) waren ervan overtuigd dat de ware mortaliteit van Covid veel lager lag dan het 3,4%-cijfer van de WHO (niet hun beste vrienden) en publiceerden VOORAFGAAND aan de start van hun studie daarover al diverse opiniestukken met hun besluiten. Met andere woorden, je publiceert een besluit, maar je moet nog beginnen aan de studie die dat besluit kan bewijzen . Het paard voor de wagen spannen en de deur niet op een kier maar volledig openstellen voor data picking, confirmation bias en p-hacking. Dit is activisme vermomd als wetenschap.
De studie zelf ging finaal door op vrijdag en zaterdag 3-4 april 2020 in Santa Clara County
Ze is zeker de moeite waard om eens kritisch onder de loep genomen te worden, zowel wat de conclusies als wat de methodiek en uitvoering betreft. Neem in acht dat dit de mensen waren met grote reputatie die later de Barrington-conventie zouden vormen en politiek zwaar doorwogen als inspiratiebron van alle “herd immunity”-aanhangers, antivaxbeweging, en Covid-minimalisme, en nadien zelfs belangrijke posities gingen bekleden onder de hoede van R. J. Kennedy in de FDA, CDC en zelfs NIH. Zij bepalen vandaag in de USA de medische richtlijnen “to make America healthy again : MAHA).
Voor het eerst in decennia vallen in de USA weer doden door… mazelen. Deze mensen doen dus een “uitstekende job”…(ze zullen vooral uitstekend betaald worden)
Spoiler alert
Mocht deze studie opgezet zijn door studenten-eerstejaars, dan werden ze zeker gebuisd.
Het zou werkelijk te ver voeren om alle statistische fouten en “red flags” in deze studie uitvoerig te ontleden (ik verwijs de geïnteresseerde lezer daartoe naar het gedetailleerde artikel van Dr. Bob Morris in Medium), maar enkele elementen verdienen wel bijzondere aandacht.
Toevallig ken ik deze regio een beetje (vooral het noordwestelijke deel van “Silicon Valley” met Stanford,Cupertino, Palo Alto, Los Altos, Los Gatos, Saratoga, Burbank, Mountain View, Milpitas etc..tot aan Gilroy). Het is een county die bestaat uit diverse districten (cf. kaart) en dens bevolkt is (ongeveer 2 miljoen bewoners). San José is er de hoofdstad.
Prikplaatsen in Palo Alto en San José
De advertentie en recruitment van patiënten gebeurde via onderstaande advertentie op… Facebook!! ?
Recruiting via FACEBOOK ?
YEP !!
De auteurs gaven aan dat er een bloedtest gebeurde bij +/- 3300 van de 4250 geregistreerde personen en dat er binnen de 24 h na het verschijnen ongeveer 11.000 kliks waren op de annonce. Bij FB weet men dat er ongeveer 3% van alle mensen die ene annonce bekijken er ook op klikken. Men kan dus vrij veiligstellen dat er ongeveer 11.000 (3%) vertegenwoordigt, er 366.000 mensen dit bekeken, maar finaal slechts 3.300 (0,9%) actief participeerden. En op de totale populatie van de county ( 0,16%)
Het valt op dat de prikplaatsen zeer beperkt zijn en vooral geconcentreerd zijn in de rijkere gebieden.
Ook loopt de studie enkel vrijdag en zaterdag, wat betekent dat diegenen die op deze dagen werken (bv. tuinwerkers: wie daar rondwandelt, zal snel beseffen hoeveel tuinwerk verricht wordt door het Spaanssprekend deel van de bevolking).
Is de sampling unbiased, m.a.w. zijn alle covariante elementen gelijk verdeeld?
ABSOLUUT NIET !!
Dit is een studie waar bias en “confirmation bia”s (cf. de “persoonlijke mail van de echtgenote van Jay Bhattacharya aan de schooldirecties om de “persoonlijke voordelen van participatie in deze studie” te beklemtonen! ”) in koeien van letters overgeschreven moeten worden en het is bizar dat mensen als John Ioannides dergelijke elementaire fouten laten passeren!
Uit deze tabel is duidelijk dat er een enorme discrepantie is met de raciale distributie in de county t.o.v. de participatie in de studie. Met 26% Hispanics in de county vind men slechts 8% ervan in de studie, en die zijn overwegend positief (327%), daar waar dubbel zoveel blanken worden gerekruteerd als er procentueel wonen in de county.
De discussie die de prepublicatie op de sociale media teweegbracht resulteerde in een dubbele dialoog.
Er was de overheid die de ernst van het virus verwittigde, aandrong op diep doorwegende NPI (non farmacologische interventies) zoals social distancing, maskers, lockdowns, en er was het geruststellende narratief van deze groep dat Covid afdeed als een banale griep, de NPI als schadelijker dan het virus zelf (enkel de ouderen moesten wat beschermd worden), en alle maatregelen van de overheid zagen als een inbreuk op de persoonlijke vrijheid.
Ze besloten tot een zeer geringe mortaliteit, namelijk 0,17%, en vergaderden in oktober met het oprichten en uitgeven van The Great Barrington Declaration waarin hun standpunt helder geformuleerd werd. Ook hier te lande waren een aantal artsen grote activistische voorstanders van deze strategie: “Bescherm de ouderen, laat het virus uitrazen in de gemeenschap maar zonder scholen, fabrieken of reis- en horecasector lam te leggen en kweek een kudde immuniteit ” (herd immunity”( Zelfs een gekende Gentse professor gezondheidseconomie (Lieven Annemans: thans in een soort pre-sabbatical isolement rond AI) en Matthias Desmet (Hoogleraar psychologie) werden gemotiveerde activisten voor deze visie.
Maar alles discussies ter zijde , hadden de auteurs van de Santa Clara-studie nu al dan niet gelijk ?
NEEN !!
Met 0.17% van de niet-gevaccineerde besmette populatie in de USA zouden dat al 500.000 overlijdens zijn geweest (een getal dat al overschreden werd nog voor de publicatie van hun artikel). Ook als het totaal aantal Covid-overlijdens neemt, dan klopt hun 0,17% laag geen kanten.
Helaas zijn geruchten en geruststellende woorden blijkbaar sterker dan nuchtere feiten en realiteit.
BESLUIT
Minder MAHA meer MAMI-SAN
PS Ik ben altijd een fervente tegenstander geweest van de Barrington-conventie (vooral een initiatief van gezondheids- en andere economen). AZLS-clinici worden getraind om “primum non nocere”, d.w.z. Potentiële risico’s te vermijden of te minimaliseren. Een virus zich maar zijn gang laten gaan in de bevolking zonder meer, een virus waarvan men beide gevolgen op korte maar ook op lange termijn niet eens kent (cf. Long Covid) is crimineel. Men speelt niet als arts met het leven van de patiënt en dat is wat de “Barrington Declaratio” op neerkomt. Ze wilden een politiek opleggen op basis van hun eigen mening en op basis van een totaal scheefgegroeide studie.
LEVENSGEVAARLIJK !!
Deze mensen staan nu helaas als leidinggevenden aan het hoofd van de gezondheidsorganisatie in de US.
Tot hen zeg ik